side.png, 340B

Sztuka wojny wg Suna Wu (Sun Tzu) 《孫子兵法》

IV Szyk bojowy

Dawni mistrzowie sztuki wojennej – powiada Sun Tzu – zadbawszy, by ich nie pokonano, czekali na sposobność pokonania wroga. O to aby nas nie pokonano, sami możemy zadbać, ale to czy pokonamy wroga, zależy od niego samego. Tak więc wprawni wojskowi potrafią się uchronić przed porażką, lecz nie potrafią sprawić, by wróg się dał pokonać. Mówi się więc: Można wiedzieć jak zwyciężać, a jednak nie zwyciężyć.

Jeśli nie można zwyciężyć, należy się schować. Jeśli nadarza się sposobność wygranej, należy zaatakować. Chować się należy, gdy wróg dysponuje większą siłą; atakować zaś, gdy przewaga jest po naszej stronie. Dobrze się schować, to tak jakby się zapaść pod ziemię. Dobrze przeprowadzony atak jest jak grom z jasnego nieba. Tak to się właśnie można uchronić jak też i odnieść pełnię zwycięstwa.

Pewność wygranej, kiedy zwycięstwo dla wszystkich jest oczywiste, nie świadczy o bystrości umysłu. Kiedy cały świat chwali nasze zwycięstwa, to też nie jest najlepiej. Podniesienie opadłego liścia nie jest przecież dowodem wielkiej siły. Jeśli ktoś dostrzega słońce i księżyc, nie znaczy to, że ma sokoli wzrok. Jeśli ktoś słyszy odgłosy gromów, nie świadczy to o niebywałym słuchu. Ci, których starożytni nazywali wprawnymi w sztuce wojennej, nie tylko wygrywali, ale wygrywali z łatwością. Zwycięstwa znakomitych generałów nie były pokazem ich waleczności, ani nie przyniosły im rozgłosu. Wygrywali, nie popełniając błędu. A dlatego że nie popełnili błędu, czegokolwiek się podjęli, prowadziło do zwycięstwa, bo oni zwyciężali już pokonanego. Wprawni wojskowi zajmują więc pozycję, na której nie mogą przegrać, nie tracąc jednocześnie okazji do pokonania wroga. Dlatego też przyszły zwycięzca najpierw wygrywa, a potem walczy, przegrany zaś najpierw wdaje się w walkę, a potem stara się wygrać. Dobremu wojskowemu nie obojętne są zasady i system – to od niego zależy powodzenie.

Zasady wojenne mówią: po pierwsze rozmiary, po drugie wielkości, po trzecie liczebność, po czwarte porównanie, po piąte zwycięstwo.

Znając rozmiary, będziemy wiedzieć, jak wielkie są potrzeby. Wiedząc jakie są potrzeby, poznamy liczebność wojsk. Znając liczebność wojsk, będziemy je mogli porównać. Porównawszy je, dowiemy się, kto wygra.

Tak więc zwycięzca jest jak głaz przyrównany do kamyczka, przegrany zaś jak kamyczek przyrównany do głazu. Zwycięska armia za sprawą swego szyku bojowego jest jak górski wodospad wpadający w stumilową otchłań.


bar.png, 541B

Pozostałe rozdziały

I Rozważania wstępne
II Działania wojenne
III Obmyślanie forteli
IV Szyk bojowy
V Potencjał bitewny
VI Słabe i mocne strony
VII Starcie
VIII Zmienne warunki
IX Ruchy wojsk
X Ukształtowanie terenu
XI Dziewięć rodzajów terenu
XII Użycie ognia
XIII Wywiad

Copyrights for the Polish translation by: Jarosław Zawadzki ::  Tłumaczenia: chiński-polski